Judo

De kunst die op dit ogenblik in de ganse wereld onder de eenvoudige naam JUDO wordt beoefend, zou eigenlijk KODOKAN JUDO genoemd moeten worden. Ju betekent in het Japans "zacht", Do betekent "de weg, het pad dat men bewandelt, de levensbeschouwing". Judo betekent dus vrij vertaalt : "De zachte weg".

Professor Kano stichter van de Kodokan werd in 1860 geboren in de aan zee gelegen stad Mikage, dicht bij Kobe. In 1871 komt hij met zijn familie naar Tokio. Maar om op te klimmen tot de oorsprong van het Kodokan Judo, moeten we eerst de speciale toestanden van die tijd voor ogen stellen.

In die jaren was Japan getuige van talrijke revolutionaire veranderingen. Het Shogunregime (opperbevelhebber van het leger) stortte in mekaar en de keizerlijke macht werd in ere hersteld. Na het einde van het feodale systeem verwierp de natie de oude gewoonten en instellingen en keerde zich begerig naar de moderne staten van Europa en Amerika. Zo verdween plotseling het Noh-theater (theatraal drama), één der traditionele kunsten van het land. De reden hiervoor was dat het Noh-theater beroofd werd van de bescherming van de groep edelen die hun prinselijke domeinen verloren hadden. Men vertelt zo de geschiedenis van een befaamd meester van de Noh die bedelend van deur tot deur ging terwijl hij populaire passages van zijn werk voordroeg. Meer nog : een voorschrift verbood aan de samoerai het dragen van de ‘sabel'.

1871 betekende een vlugge achteruitgang voor de krijgskunsten en het ju-jutsu maakte hierop geen uitzondering. De verschillende ju-jutsuscholen begonnen in verval te geraken nu zij niet meer op de steun van de rijke clans kon rekenen. Zij stonden reeds met één been in het graf.

Wat deed Jigoro Kano, een 18-jarige student aan de universiteit van Tokio, dan juist om deze stervende kunst nieuw leven in te blazen ?

Jigoro Kano was een jonge man met een zwak gestel.
Hij was echter te trots om het daarbij te laten. Hij had veel te verdragen van zijn sterkere collega's. Kost wat kost wilde hij sterker worden.
Hij besloot ju-jutsu te leren (onder stimulans van zijn professor, de Duitser Baelz) toen hij hoorde vertellen dat het een methode was waarmee een zwak mens een man met gigantische krachten kon overwinnen maar ingevolge de sociale omstandigheden die we reeds hierboven beschreven, hadden bijna alle ju-jutsumeesters een ander beroep gekozen. Zo was het dan ook moeilijk een degelijk leraar te vinden.

Eindelijk ontmoette hij Teinosuke Yagi die hem de beginselen van het ju-jutsu onderwees.
Later studeerde hij onder leiding van Hachinosuke Fukuda en Masatorno Iso van de Tenshi-Shinuô-Ryû en met Tsunotoshi Likubo van de Kitô-Ryû.

Zo werd hij ingewijd in de geheimen van twee scholen. In 1882 stichtte hij dan zijn eigen school KODOKAN genoemd. In plaats van ju-jutsu begon hij echter zijn eigen methode te onderwijzen : het judo. Hij was toen 23 jaar oud en professor aan de faculteit van GAKUSHUIN (school der edelen). Nochtans waren zijn karakteristieke ijver en zijn onuitputtelijke energie nog niet bevredigd. Hij ging verder met de geheimen van de scholen te onderzoeken en vergat niet zijn eigen methode te verbeteren. Bij het bezoeken van andere meesters en bij het bestuderen van oude Densho's spaarde hij zich geen moeite. Uiteindelijk genoot hij een faam die geen vergelijking kende op judogebied.

Hoewel zijn stijl in vergelijking met het oude ju-jutsu een veel ruimere en technisch meer verscheidene reikwijdte heeft, besloot Kano toch niet een geheel nieuwe naam te kiezen. Het geheel was immers gebaseerd op datgene wat hij van oude meesters had geleerd. Toch wou hij zijn stijl niet gewoon ju-jutsu noemen, vooral omwille van de slechte reputatie die ju-jutsu toen had.

Daarom veranderde hij de toevoeging jutsu, wat vaardigheid betekent in Do, wat weg, principe betekent. De "zachte vaardigheid" werd alzo "de zachte weg".

In de eerste tijd na de stichting van de Kodokan in 1888 bestond zijn DOJO ("Do" of weg, pad; "Jo" of de stok die men langs een jonge boom plant om hem in zijn groei te ondersteunen; dus Dojo is derhalve de plaats waar iemand ondersteund wordt bij het volgen van de weg) uit slechts 12 tatami's (matten) dus 4x6 m. Het aantal studenten bedroeg het eerste jaar slechts 9.

Op dit ogenblik beschikt de Kodokan over een zaal van 500 tatami's (30mx30m) en het aantal leerlingen die er hun vorming kregen, mannen vrouwen, jongeren en ouderen zonder onderscheid van ras en nationaliteit loopt in de miljoenen.